Advendo Korpsen Sneek, altijd Zwart Wit, maar op 29 september 2020, niet. 29 september is vanaf nu voor ons altijd een dag waarop Advendo niet zwart wit zal zijn maar zwart, gitzwart. 29 september 2020 werden wij als vereniging omvergeduwd door het intens verdrietige bericht dat onze Marc er niet meer is. Ongeloof, onwerkelijk, niet te bevatten, dit kan gewoon niet… onze Marc?

Door: Advendo Sneek

Langzaamaan dringt dan de werkelijkheid tot je door. Marc is er niet meer. Wat heeft dit een gat in onze vereniging geslagen. Een immense dreun die ook buiten onze vereniging, bij oud-leden, bij collega-verenigingen, door de gehele korpswereld is gehoord en gevoeld. De verslagenheid is dan ook groot. Marc was onze vereniging. Altijd bezig met en voor onze club. Overal aanwezig met een gedrevenheid die onnavolgbaar is. Een man met passie voor muziek, passie voor zijn Advendo en iemand die zich vol trots binnen de club bewoog.

Al als klein mannetje fietste Marc met zijn trompetkoffertje achter op de fiets iedere week vanaf zijn huis aan de Wierde naar het Advendogebouw om zo, als Jong Advendolid, zijn bijdrage te leveren aan onze vereniging en Marc is nooit meer weggegaan. Hij is altijd aanwezig gebleven en doorgegroeid in de vereniging. Waar is hij eigenlijk niet bij betrokken geweest? Marc heeft aan de wieg gestaan van onze jeugdopleidingen en zich jarenlang intensief ingezet om de jeugd bij Advendo te krijgen en ze erbij te houden. Lesgegeven aan de jongste jeugd, altijd betrokken bij jeugdactiviteiten. Van feestavonden tot het organiseren van de kampweken. En zo is Marc, door de jaren heen, doorgegroeid tot muzikaal leider en choreograaf van het vlaggenschip van onze vereniging, de senioren.

Een man met oog voor de leden en hart voor de groep, maar ook iemand die iedereen een kans gaf om het beste uit zichzelf te halen, met al het geduld wat hier soms voor nodig was. Een man die de tijd nam voor iedereen, graag het goede gesprek voerde en dit tot in de late uurtjes, onder het genot van… kon volhouden. Kritisch, eigenwijs maar ook sociaal en liefdevol. Op deze manier was hij meer dan 40 jaar intensief betrokken bij ons Advendo, hij was een clubman in hart en nieren.

‘Het onmogelijke mogelijk maken met elkaar’ was een uitspraak, of nee eigenlijk een uitgangspunt van Marc. Als muzikaal leider en choreograaf van onze senioren heeft hij ervoor gezorgd dat wij als vereniging prachtige momenten hebben mogen beleven. Prachtige prestaties en resultaten op het wmc, iedere keer weer. Vele optredens waarbij het publiek op de banken stond. Zoveel goede herinneringen. Dit alles omdat hij zulke mooie dingen wist te doen en te bedenken. …En ja, we horen hem zeggen, “dat heb ik niet alleen gedaan” en dat klopt natuurlijk ook. Ook dit was een van zijn grote krachten, een gepaste bescheidenheid waarbij hij ook de mensen om zich heen liet delen in het succes en geluk. Prestaties werden samen gehaald en samen gevierd en nog voordat het eindigde was Marc alweer bezig met het volgende.

Goed was niet goed genoeg, het kan altijd beter, moeilijker, net even anders…soms onnavolgbaar. Zo had hij altijd arrangementen waarbij iedereen weer op het puntje van de stoel moest, goed was niet goed genoeg. Het enthousiasme spatte er dan van af. En dan de showfiguraties…ten eerste al de worsteling om het idee uitgelegd te krijgen aan de mede-instructeurs, als dit al lukte de uitdaging om dit uitgelegd te krijgen aan de leden die dit moesten gaan uitvoeren en dan nog de afwerking waarbij goed niet goed genoeg was. Zo is menig idee in de prullenbak verdwenen, waarschijnlijk niet omdat het niet kon maar omdat wij het niet konden bevatten… Goed was niet goed genoeg en het onmogelijk moest mogelijk worden gemaakt. Hiermee hield hij Advendo aan de top en heeft Marc, samen met de mensen om hem heen die hij tot in zijn diepste waardeerde, Advendo gemaakt tot wat het nu is. Hier zijn we hem voor altijd dankbaar voor.

“Het onmogelijke mogelijk maken”
Als vereniging zullen we er alles aan gaan doen om het onmogelijke mogelijk te maken, oh nee, dat is niet goed genoeg. We gaan het onmogelijke mogelijk maken! In onze gedachten en onze herinneringen leef jij voort. Wat zul jij nog vaak terugkomen in de vele verhalen aan onze bar…wat zullen we nog veel ‘om ons’ lachen, en af en toe een traan laten. Wat hebben we mooie dingen met elkaar gedaan en meegemaakt…Wat missen we je nu al!

Marc, fijne vent, vriend, dank voor alles! Rust in vrede.